برای چندمین بار از تو گفتم که شهر عشق تو پایان ندارد

به یادت هست زخمی بر دلم هست که جز لبخند تو درمان ندارد

زلالی تو به رنگ اشک برکه تو با روح شقایق آشنایی

تو در آئینه سرخ غزلها همیشه ابتدا و انتهای

کنار پنجره تنهای تنها میان هاله ای از غم نشستم

تو آرایشگر چشمان موجی و من زیبائیت را می پرستم

تو با بارانی از جنس نیازم مرا به ساحل ادراک خواندی       

و با زیباترین فانوس دریا مرا تا قعر دریاها رساندی

تو روز جشن میلاد سپیده به باران یک سبد لبخند دادی

تو دست زرد یاس خسته ای را به چشم عاشقان پیوند دادی

تمام سرزمین آرزو را به دنبال گلستان تو گشتم

میان سقف گیتی را گشودم پی یک قطره باران تو گشتم

میان کوچه باغ سبز یادت ترنم های سرخ آرزو بود

و در ایوان چشمت یک پرستو همیشه با دلم در گفتگو بود

قسم به آه نرم و خیس ساحل قسم به آرزوی پاک دنیا

قسم به ابتدای شعر پرواز قسم به انتهای باغ دنیا

تو چون یک واژه نیلوفری رنگ میان دفتر دل ماندگاری

اگر شهر نگاهت فرصتی داشت به یادم باش در هر روزگاری

زیر سایبان یاد

اگر دریای دل آبیست توئی فانوس زیبایش

اگر آیینه یک دنیاست تویی معنای دنیایش

تو یعنی دسته ای گل را ز آنسوی افق چیدن

تو یعنی پاکی باران تو یعنی لذت دیدن

تو یعنی یک شقایق را به یک پروانه بخشیدن

تو یعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن

تو یعنی یک کبوتر را ز تنهایی رها کردن

خدای آسمانها را ز آرامی صدا کردن

تو یعنی مثل نیلوفر همیشه مهربان بودن

تو یعنی باغی از مریم تو یعنی کهکشان بودن

تو یعنی چتری از احساس برای قلب بارانی

تو یعنی پیک آزادی برای روح زندانی

تو یعنی دست یک گپل را به دست اطلسی دادن

تو یعنی در زمستانها به فکر پونه افتادن

تو یعنی روح باران را متین و ساده بوسیدن

و یا در پاسخ یک لطف به روی غنچه خندیدن

اگر چه دوری از اینجا تو یعنی اوج زیبایی

کنارم هستی و هر شب به خوابم باز می آیی

اگر هرگز نمی خوابند دو چشم سرخ و نمناکم

اگر در فکر چشمانت شکسته قلب غمناکم

ولی یادم نخواهد رفت که یاد تو هنوز اینجاست

میان سایه روشن ها دل شیدای من تنهاست

نباید زود می رفتی و از دل کوچ می کردی

افق ها منتظر ماندند که از این راه برگردی

اگر یک آسمان دل را به قصد عشق بردارم

میان عشق و زیبایی تو را من دوست می دارم

چه زیبا می شود روزی به پایان آید این یلدا

دل تو آسمان گردد و روح سبز من شیدا

به یادت تا سحرگاهان نگاهم سرخ و بارانی است

تو تا از دور برگردی به هجران تو زندانی است

من راز نگاهت را از آینه پرسیدم                         چشمان نجیبت را از دور پرستیدم

باران شدم و چون اشک بر عشق تو تابیدم               من شمع وجودم را بر مهر تو بخشیدم

مثل گل نیلوفر چشم تو بهاری شد                         از پیش دلم آرام رفتی و نفهمیدم

مرز دل و چشم تو از شهر افق پیداست                  من سرخی گلها را در خنده تو دیدم

در شهر اقاقی ها تو پاک ترین عشق                     من راز شکفتن را از باغ دلت چیدم

لبخند زدی آرام بر گونه غمناکم                          من با گل لبخندت بر حادثه خندیدم

ایکاش دو چشم تو سرفصل افق ها بود                  آنوقت تو را هر صبح از پنجره می دیدم

وقتی گل آرامش در باغ دلم روئید                       گلبرگ وجودم را بر عشق تو پیچیدم

خورشید شدی رفتی تا اوج شکوفائی                   من از عطش عشقت بر آینه تابیدم

تا می روی از اینجا دل خسته و طوفانی است         رفتی و دگر باره از کوچ تو رنجیدم

در جاده پیچکها چشمم به گلی افتاد                     احساس شکفتن را از غنچه گل چیدم

چشمان تو دریایی است موجش گل تسکینم            به حرمت چشمانت شب باز نخوابیدم

تو باز نفهمیدی از عشق چه می گویم                  آرام گذشتی و من باز نرنجیدم

از شعله عشق من خورشید هویدا شد                 از شوق تمنایت تا صبح درخشیدم

گم شد گل اشک من در دشت نگاه تو                 آنوقت حضورت را در خاطره فهمیدم

ایکاش گلی می شد لبخند پر از مهرت               تا آن گل خوشبو را از خاطره می چیدم

در جاده احساسم سر گشتگی ات پیچید               آنوقت حضورت را در کوچه دل دیدم

سرچشمه احساست پیوند دل و دریاست              تنها من از آن احساس پر گشتم و نوشیدم