به یادت

تو با یک جرعه از دریای یادت میان باغ قلبم جا گرفتی

تو با یک انعکاس نقره ای رنگ مجال ناز از رعنا گرفتی

تو چون یک هدیه فیروزه ای رنگ مرا به قایق رویا نشاندی

و با یک لطف یک لبخند ساده مرا به سرزمین عشق خواندی

تو دیوار میان قلبها را به رسم آسمانی ها شکستی

و چون حسی غریب و واژه ای سرخ میان دفتر روحم نشستی

تو دریایی ترین ترسیم یک موج تو تنها جاده دل تا خدایی

تو مثل شوق یک کودک لطیفی تو مثل عطر یک گلدان رهایی

تو مثل نغمه موزون باران به روی اطلسی های نازنینی

و تا وقتی که روحم مال اینجاست به روی صفحه دل می نشینی

زیر درخت آرزو

می خوام یه قصری بسازم پنجره هاش آبی باشه

من باشم و تو باشی و یک شب مهتابی باشه

می خوام یه کاری بکنم شاید بگی دوسم داری

می خوام یه حرفی بزنم که دیگه تنهام نذاری

می خوام برات از آسمون یاسای خوشبو بچینم

می خوام شبا عکس تو رو تو خواب گلها ببینم

می خوام که جادوت بکنم همیشه پیشم بمونی

از تو کتاب زندگیم یه حرف رنگی بخونی

امشب می خوام برای تو یه فال حافظ بگیرم

اگه که خوب در نیومد به احترامت بمیرم

امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم

برای خوشبخت شدنت خدا خدا خدا کنم

امشب می خوام رو آسمون عکس چشاتو بکشم

اگر نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم

می خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه

بجون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

بدون یه خدافظی پر نزنی تنها نری

یه موقعی فکر نکنی دلم برات تنگ نمی شه

فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمی شه

اگه بری شبا چشام یه لحظه هم خواب ندارن

آسمونای آرزو یه جرعه مهتاب ندارن

راستی دلت می یاد بری بدون من بری سفر

بعدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر

اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم

اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم

حتی اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه

چهره تو یادم می یاد وقتیکه بارون می زنه

ایکاش منم تو آسمون یه مرغ دریایی بودم

شاید دوسم داشتی اگه آهوی صحرایی بودم

ایکاش بدونی چشاتو به صد تا دنیا نمی دم

یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم

به آرزوهام می رسم وقتیکه تو پیشم باشی

اونوقت خوشبخت می شم مثل فرشته ها تو نقاشی

تا وقتی اینجا بمونی بارون قشنگ و نم نمه

هوای رفتن که کنی مرگ گلای عشقمه

نگام کن و برام بگو بگو می ری یا می مونی

بگو دوسم داری یا نه مرگ گلاش شمدونی

نامه داره تموم می شه مثل تموم نامه ها

اما تو مثل آسمون عاشقی و بی انتها

جادوی نگاهت

چه می شد گر دل آشفته من به شهر چشم تو عادت نمی کرد

و ایکاش از نخست آن چشمهایت مرا آواره غربت نمی کرد

چه زیبا بود اگر مرغ نگاهت میان راز چشمان تو می ماند

تو می ماندی و او هم مثل یک کوچ ز باغ دیده ات هجرت نمی کرد

تمام سایه روشن های احساس پر از آرامش مهتابیت بود

ولیکن شاعر آیینه ها هم بخوبی درک این وسعت نمی کرد

زمانیکه تو رفتی پاکی یاس خلوص سبز گلدان را رها کرد

چه زیبا بود اگر از اولین گام نگاهم با دلت صحبت نمی کرد

تو پیش از آنکه در دل پا گذاری تمام فالهایم رنگ غم داشت

ولی تو آمدی و بعد از آن دل بدون چشم تو نیت نمی کرد

هجوم لحظه های بی قراری مرا تا عمق یک پرواز می برد

و جز با آسمان دیدگانت دلم با هیچ کس خاوت نمی کرد

نگاهم مثل یک مرغ مهاجر به دنبال حضورت کوچ می کرد

به غیر از انتظارت قلب من را کسی اینگونه بی طاقت نمی کرد

تو می ماندی کنار لحظه هایم ولی این شادمانی زود می رفت

وتا می خواست دل چیزی بگوید تو می رفتی و او فرصت نمی کرد

دلم از پشت یک تنهایی زرد نگاهش را به چشمان تو می دوخت

ولی قلب تو قدر یک گل سرخ مرا به کلبه اش دعوت نمی کرد

و حالا انتهای کوچه شعر منم با انتظاری مبهم و زرد

ولی ایکاش جادوی نگاهت غزلهای مرا غارت نمی کرد