باز در شبستان دنیا گویی خورشیدی در حال طلوع است. خورشیدی درخشان تر از هزاران کهکشان،سبز تر از بهار،زنده تر از هر جاری؛می دانم که زمین او را در خواب گریه هایش به یاد می آورد . مولا جان؛غنچه های بی امید در زمستان سرد جهل آرام می میرند،چلچله ها دیگر آواز نمی خوانند،اینک این غریبستان برایم چون تاریک خانه ای مملو از ظلم و جور است . دنیا زندانی است به وسعت زمین تا ابد و به جرم خیانت. باران گناه،سیلاب ظلم،دریای غم،خدایا کشتی نوح کجاست؟ عصای موسی و دم عیسی،خدایا روشنایی از دیده ی جانمان سفر کرد،تنهایی در وجودمان ریشه دوانده و امید در سکوت خاموش،فریادها به تاراج رفته،خدایا کجاست عطر پیراهن یوسف تا شاید شفای دل بیمار شود؟!کجاست یوسف زهرا؟! می دانم که رخ تو دیدنی است و آیا ... این آرزو دست نیافتنی است ؟ای از تبار باران می دانم که آرامی آرام تر از هر روز و هر نسیم . زیبایی زیباتر از همیشه ، آنقدر زیبا که خورشید در پس ابرها پنهان می شود ،پرستو ها سکوت اختیار می کنند اقیانو سها از تلاطم باز می مانند. جهان در انتظار توست تاریخ چشم سبز به تو دوخته،به ابر مرد تاریخ،اگر بیایی گرد عصیان از آیینه ها پاک می گردد . انسان دوباره احیا می شود تو می آیی تا تاریخ را با خود همراه سازی . مولای من دنیا را تاریک محض فرا گرفته همه گرفتار همه اسیر و دردمند بیا تا زمین دوباره میزبان فرشتگان گردد تا دوباره خاک با افلاک همراز گردد ،هر آدینه در انتظار دیدن ذوالفقار علی چشم به دور دستها می دوزم و گوش جان می سپارم تا شاید صدایی از تو جانم را شفا بخشد . آیا می شود تو تنها وارث زمین گردی و به رسم خوش عهدی به دیوار کعبه تکیه زنی و نوای "اناالمهدی" سر دهی دوستانت را امید بخشی و جنایتکاران را طعم عقوبت بچشانی ، ایکاش جز تو نبینیم و جز تو نشنویم.

آسمان دنیا سخت دلتنگ است . اما نیک می دانم که تو خواهی آمد .